Sobór Watykański II (1962–1965) był najważniejszą modernizującą reformą Kościoła katolickiego od wieków — wprowadził mszę w językach lokalnych zamiast wyłącznie po łacinie, otworzył dialog z innymi wyznaniami, i na nowo określił relację Kościoła ze współczesnym światem.
Otwarcie11 października 1962, przez papieża Jana XXIII
Zakończenie8 grudnia 1965, za papieża Pawła VI
SesjeCztery, co jesień w latach 1962–1965
Uczestniczący biskupiOkoło 2600 u szczytu
Kluczowa zmianaZezwolenie na mszę w językach lokalnych, nie tylko po łacinie
Wejdź dziś na niemal dowolną mszę katolicką, a zobaczysz efekt czteroletniego spotkania, o którym większość odwiedzających nigdy nie słyszała.
Sobór, by otworzyć okna
Papież Jan XXIII zwołał Sobór Watykański II w 1962 roku, jak podają źródła, z deklarowanym zamiarem „otwarcia okien” Kościoła na współczesny świat — pierwszy sobór tego rodzaju od niemal wieku i najbardziej znaczący od znacznie dłuższego czasu.
Cztery sesje, dwóch papieży
Sobór obradował w czterech sesjach, co jesień w latach 1962–1965. Jan XXIII zmarł w 1963 roku, w połowie drogi; jego następca Paweł VI doprowadził pozostałe sesje do zakończenia w grudniu 1965 roku, przy udziale około 2600 biskupów z całego świata w szczytowym okresie.
Co naprawdę się zmieniło
Dokumenty soboru zezwoliły na celebrowanie mszy w językach lokalnych zamiast wyłącznie po łacinie, zachęciły do dialogu z innymi wyznaniami chrześcijańskimi i religiami świata, oraz dały świeckim większą rolę w życiu Kościoła — zmiany te kształtują praktykowanie katolicyzmu do dziś.
Aplikacja: przewodnik po WatykanieAudioprzewodnik, bilety i wycieczki. Za darmo w App Store.Audioprzewodnik, bilety i wycieczki. Za darmo w Google Play.
